Tag: ontwikkeling

Soms verschijnt er een nieuwsbericht dat op het eerste gezicht vooral technisch nieuws lijkt, maar bij nader inzien veel meer vertelt over de richting waarin onze samenleving zich ontwikkelt. Het recente bericht dat onderzoekers voor het eerst een vaccin hebben ontwikkeld met behulp van kunstmatige intelligentie is zo’n moment. De aandacht gaat begrijpelijkerwijs uit naar de medische doorbraak zelf, maar minstens zo interessant is wat dit zegt over de veranderende rol van AI binnen wetenschap en innovatie.

Afgelopen week kwam ik een nieuwsbrief tegen met een titel die mijn aandacht onmiddellijk trok. De auteur gaf een aantal praktische tips om te voorkomen dat generatieve AI ons dommer maakt. Op zichzelf waren het prima adviezen. Blijf zelf nadenken, controleer informatie, gebruik AI als hulpmiddel en niet als vervanging van je eigen oordeel. Er was weinig mis met de inhoud. Toch bleef ik na het lezen met een ongemakkelijk gevoel achter. Niet vanwege de tips zelf, maar vanwege het feit dat dergelijke tips tegenwoordig blijkbaar nodig zijn.

Het FD publiceerde onlangs een artikel met een opvallende vraag: moeten we eigenlijk wat vriendelijker zijn tegen AI? De aanleiding is dat sommige onderzoekers en technologen speculeren over een toekomst waarin geavanceerde AI-systemen mogelijk eigenschappen ontwikkelen die doen denken aan gevoelens, bewustzijn of een vorm van zelfbeleving.

Er hangt de laatste tijd een ander soort gesprek in de lucht als het over AI gaat, een gesprek dat minder gedreven wordt door beloftes en doorbraken en meer door een onderhuidse twijfel die zich moeilijk laat benoemen, maar die wel degelijk voelbaar is in hoe professionals erover praten, presenteren en er uiteindelijk wel of niet op doorpakken. Ik heb hier vooral vooral over generatieve AI, we dromen nog even verder over General Artificial Intelligence (AGI), daar zijn we nog niet.

Er zit iets fascinerends in de manier waarop we terugkijken naar de jaren vijftig en zestig. Het was een tijd waarin technologie niet alleen vooruitgang bracht, maar ook verbeelding. In een recente bijdrage in EW Magazine stelt Simon van der Jagt de vraag of we die optimistische technovisie kunnen terugbrengen, en of instituties zoals TNO daarin opnieuw een actievere rol moeten spelen.

In de jaren ’40 tot ’60 leek het alsof we infectieziekten definitief de baas waren. Penicilline, streptomycine, tetracycline – wondermiddelen die miljoenen levens redden. Maar het euforische optimisme werd gevolgd door een harde realiteit: overmatig gebruik, snelle resistentie en een opdrogende stroom nieuwe middelen. Sindsdien is het stil geweest op het antibiotica-front. Tot nu.