TheDataConnection

De aanleiding is bijna ironisch. Terwijl de terrassen vol zitten en de zon het straatbeeld weer kleur geeft, verschijnen berichten dat sterrenrestaurants het moeilijk hebben. Niet een beetje moeilijk, maar structureel. Kosten lopen op, marges verdampen, personeel is schaars en gasten denken twee keer na voordat ze driehonderd euro uitgeven aan een avond.

Ergens in Hangzhou speelt een zaak die in Nederland nauwelijks aandacht krijgt, maar die ongemerkt meer zegt over de toekomst van werk dan menig AI-conferentie. Een werknemer verliest zijn baan nadat zijn werkzaamheden grotendeels door AI zijn overgenomen. De werkgever probeert zijn salaris te verlagen en beëindigt uiteindelijk het dienstverband. De rechter fluit hem terug.

Er wordt steeds vaker gesproken over een opkomende tegenbeweging tegen AI. Alsof het een voorspelbare slingerbeweging is: eerst omarmen we technologie, daarna duwen we haar weer van ons af. Maar dat beeld klopt niet.

De discussie over AI in de auditsector wordt vaak gevoerd langs voorspelbare lijnen. Wat kan de technologie, hoe snel ontwikkelt zij zich, en hoeveel efficiënter kunnen we ons werk maken? Het zijn logische vragen, maar ze raken niet de kern. Een recente publicatie van de Foundation for Auditing Research brengt een ander perspectief naar voren. Niet de mogelijkheden van AI staan centraal, maar de manier waarop auditors ermee omgaan en erop vertrouwen. Dat lijkt een nuance, maar het is in werkelijkheid een fundamentele verschuiving in het debat.