TheDataConnection

Er zit iets ongemakkelijks in de opmerking van toezichthouders dat accountants AI niet de schuld kunnen geven van fouten. Het klinkt als een open deur, natuurlijk niet, maar onder die ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid ligt een veel interessantere realiteit verscholen.

Er hangt iets vreemds in de lucht binnen de accountancy. We praten eindeloos over AI. Over de impact van #genAI op de audit. Over hoe Large Language Models het vak gaan veranderen. Panels, artikelen, investeringsagenda’s, vragen van de VEB, alles lijkt te draaien om die ene vraag: wat gaat AI voor ons betekenen? En ondertussen gebeurt er iets opmerkelijks. We wachten.

De recente discussie rond OCI N.V., en de vragen die de Vereniging van Effectenbezitters daarbij expliciet stelt aan zowel het bedrijf als PwC, voelt ongemakkelijk. Niet omdat er per se iets mis is, maar omdat zichtbaar wordt wat we in het vak al langer weten, maar zelden zo scherp onder woorden brengen. De vraag die boven de markt hangt is namelijk niet of de cijfers kloppen, maar waarom het beeld ineens kantelt. Waarom zien we dit nu pas?

Er zit iets fascinerends in de manier waarop we terugkijken naar de jaren vijftig en zestig. Het was een tijd waarin technologie niet alleen vooruitgang bracht, maar ook verbeelding. In een recente bijdrage in EW Magazine stelt Simon van der Jagt de vraag of we die optimistische technovisie kunnen terugbrengen, en of instituties zoals TNO daarin opnieuw een actievere rol moeten spelen.