Categorie: Accountancy

Er was een tijd dat technologie vooral werd verkocht als hulpmiddel. Software maakte processen sneller. Data-analyse gaf betere inzichten. Automatisering haalde repeterend werk weg zodat professionals zich konden richten op uitzonderingen, interpretatie en kwaliteit.

De discussie over AI in de auditsector wordt vaak gevoerd langs voorspelbare lijnen. Wat kan de technologie, hoe snel ontwikkelt zij zich, en hoeveel efficiënter kunnen we ons werk maken? Het zijn logische vragen, maar ze raken niet de kern. Een recente publicatie van de Foundation for Auditing Research brengt een ander perspectief naar voren. Niet de mogelijkheden van AI staan centraal, maar de manier waarop auditors ermee omgaan en erop vertrouwen. Dat lijkt een nuance, maar het is in werkelijkheid een fundamentele verschuiving in het debat.

De recente discussie rond OCI N.V., en de vragen die de Vereniging van Effectenbezitters daarbij expliciet stelt aan zowel het bedrijf als PwC, voelt ongemakkelijk. Niet omdat er per se iets mis is, maar omdat zichtbaar wordt wat we in het vak al langer weten, maar zelden zo scherp onder woorden brengen. De vraag die boven de markt hangt is namelijk niet of de cijfers kloppen, maar waarom het beeld ineens kantelt. Waarom zien we dit nu pas?

De stille verschuiving Er voltrekt zich momenteel een stille verschuiving binnen de accountancy. Niet in de wetgeving. Niet in de verslaggevingsregels. Maar in de manier waarop wij omgaan met cliëntdata.

De grote accountantskantoren worstelen met Generatie Z. Althans, dat is de kop die blijft hangen na recente berichtgeving over de sector. Jong talent haakt af, voelt zich onvoldoende gehoord, ziet de toekomst niet zitten of vertrekt naar sectoren waar werk, technologie en zingeving beter samenkomen. Maar wie iets langer naar dit vraagstuk kijkt, ziet dat het probleem dieper ligt. Dit gaat niet over ‘de jeugd van tegenwoordig’. Dit gaat over organisaties die jarenlang succesvol waren met een bepaald model – en nu ontdekken dat dat model schuurt met hoe werk anno 2025 wordt beleefd.

De AFM publiceerde recent het rapport “12 bouwstenen voor beheerst gebruik van audit‑tooling”. Geen visionair toekomstverhaal, geen AI‑hype en geen marketingtaal, maar een nuchter en bijna ouderwets degelijk document over randvoorwaarden, verantwoordelijkheden en risico’s. En juist daarom is het interessant. Wie vandaag serieus werk wil maken van data‑gedreven auditen, kan niet om deze bouwstenen heen. De kernboodschap van de AFM is helder: audit‑tooling biedt enorme kansen voor kwaliteit en efficiëntie, maar alleen als het gebruik ervan beheerst, uitlegbaar en controleerbaar is. Technologie is geen vrijbrief. De accountant blijft verantwoordelijk. Altijd.