Categorie: Data-analyse

Er zijn van die publicaties die precies de juiste snaar raken — en tegelijkertijd iets ongemakkelijks blootleggen. ‘Verschuivende linies’ van Audirium is zo’n stuk. Het beschrijft een wereld waarin organisaties continu in beweging zijn, waarin risico’s zich aanpassen aan de fase waarin een organisatie zich bevindt, en waarin governance en control meebewegen met die dynamiek.

Wie vandaag met CFO’s spreekt, hoort steeds vaker hetzelfde verhaal. De financiële functie is in korte tijd fundamenteel veranderd. Waar de CFO vroeger stuurde op maandrapportages en kwartaalanalyses, werkt de moderne financiële top inmiddels in een wereld van realtime dashboards, dynamische marges en continu veranderende datastromen.

Op woensdag 18 maart 2026 trekken Nederlanders weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Traditioneel is dat het moment waarop burgers hun oordeel geven over lokale bestuurders. Maar wie iets beter kijkt, ziet dat er onder de oppervlakte een stille verschuiving plaatsvindt.

Waarom een commerciële ketenaudit iets fundamenteel anders is dan een wettelijke jaarrekeningcontrole Het recente bericht op Accountant.nl gebaseerd op onderzoek van onder meer SOMO en de Consumentenbond over kledingmerken die consumenten misleiden met claims over “sociaal verantwoorde productie”, raakt een gevoelige snaar. Veel van die claims blijken gebaseerd op commerciële audits in de keten. Audits die in de praktijk minder robuust zijn dan de marketing doet vermoeden. Dan volgt steevast de tegenwerping: “Maar bij een jaarrekeningcontrole betaalt de gecontroleerde onderneming de accountant toch ook?” Dat klopt. Maar het is niet hetzelfde. En precies dat verschil verdient een heldere analyse.

De onderhoudskosten van woningen zijn de afgelopen jaren explosief gestegen. In de publieke discussie vliegen de verklaringen over tafel: inflatie, personeelstekorten, strengere duurzaamheidseisen en  steeds vaker;  de groeiende rol van private equity in de onderhoudsketen.

De afgelopen weken verscheen een opvallend bericht in de media: in Nederland overleden in 2024 en 2025 méér mensen dan tijdens de coronajaren. Dat was niet wat demografen, beleidsmakers of economen hadden verwacht. Corona zou een tijdelijke dip zijn geweest, gevolgd door normalisatie. In plaats daarvan zien we een structureel hoger sterfteniveau.