Tag: technologie

In de Formule 1 wordt technologie vaak gezien als het summum van vooruitgang. Meer sensoren, meer rekenkracht, meer simulaties. Geen sport waar zoveel data wordt verzameld, geanalyseerd en vertaald naar realtime beslissingen. Iedere ronde genereren de auto’s een enorme hoeveelheid telemetrie: bandentemperaturen, energieverbruik, rembalans, batterijmanagement, aerodynamische prestaties en nog veel meer. In de controlekamers van teams draaien algoritmes, simulaties en strategie-modellen die voortdurend berekenen wat de optimale volgende stap is.

Tussen Big Four-optimisme en beursangst De ene week lezen we dat AI groei aanjaagt en geen banen kost. De week erna lezen we dat een dystopisch AI-scenario beleggers de stuipen op het lijf jaagt. Aan de ene kant staat het geruststellende verhaal dat via CFO.nl wordt verspreid op basis van onderzoek van KPMG. De boodschap is helder: AI verhoogt productiviteit, Europa loopt niet achter, en massaal banenverlies is niet aan de orde.

De grote accountantskantoren worstelen met Generatie Z. Althans, dat is de kop die blijft hangen na recente berichtgeving over de sector. Jong talent haakt af, voelt zich onvoldoende gehoord, ziet de toekomst niet zitten of vertrekt naar sectoren waar werk, technologie en zingeving beter samenkomen. Maar wie iets langer naar dit vraagstuk kijkt, ziet dat het probleem dieper ligt. Dit gaat niet over ‘de jeugd van tegenwoordig’. Dit gaat over organisaties die jarenlang succesvol waren met een bepaald model – en nu ontdekken dat dat model schuurt met hoe werk anno 2025 wordt beleefd.

Wie de AI-discussie volgt, krijgt soms het gevoel dat weerstand vooral voortkomt uit angst, onkunde of een gebrek aan vaardigheden. Managers zouden “nog niet klaar zijn”, medewerkers “nog niet getraind”, en bestuurders “nog even willen afwachten”. Maar wie beter kijkt, ziet iets anders. De echte rem op AI-adoptie zit zelden in de technologie zelf. Die zit in het verdienmodel dat op de achtergrond kraakt.

Toen Peter Wennink vorige week zijn spoorboekje voor de Nederlandse economie presenteerde, was de toon opvallend nuchter. Geen visionair vergezicht, geen innovatie-evangelie, maar een sobere constatering: als Nederland niets doet, loopt het structureel achteruit. Niet morgen, maar sluipend. Niet spectaculair, maar onverbiddelijk. En vooral: meetbaar.

De belofte die te mooi was om waar te zijn Tien jaar geleden leek het alsof de toekomst al geboekt stond. De plannen voor een transportsysteem waarbij capsules door vacuümbuizen schieten met snelheden boven de 1000 km/uur, klonken alsof de volgende industriële revolutie al onderweg was. Toen Elon Musk het concept in 2013 open-source publiceerde, schoten start-ups als paddenstoelen uit de grond. Dat leidde tot een mediahype die jarenlang heeft voortgeduurd en waarin Hyperloop werd gepresenteerd als hét antwoord op overvolle luchthavens, vervuilende korte vluchten en trage treinen.