Categorie: AI

In de jaren ’40 tot ’60 leek het alsof we infectieziekten definitief de baas waren. Penicilline, streptomycine, tetracycline – wondermiddelen die miljoenen levens redden. Maar het euforische optimisme werd gevolgd door een harde realiteit: overmatig gebruik, snelle resistentie en een opdrogende stroom nieuwe middelen. Sindsdien is het stil geweest op het antibiotica-front. Tot nu.

De hype rond generatieve AI is ongekend. Bedrijven pompen er miljarden in, consultants verkopen ‘AI-transformatie’ alsof het een Black Friday-deal is, en de belofte is helder: minder mensen, meer winst. Maar ergens tussen de PowerPoint en de praktijk gaat het mis.

We praten graag over AI alsof het magie is. De slimme chatbot die je e-mails schrijft. Het vertaalmodel dat je internationale klanten in hun moedertaal aanspreekt. Het algoritme dat je foto’s haarscherp maakt. Het voelt allemaal zo… gratis.

In het recente verleden heb ik als accountant diverse hotels en zelfs een recreatiepark gecontroleerd. Daar zag ik het telkens gebeuren: kamers die nét niet geboekt werden. Nachten die verdwijnen in de marge van de bezettingsgraad. Boekingsgaten die op papier onschuldig lijken, maar in werkelijkheid een stille winstlek zijn.

AI verandert alles. Behalve onze behoefte aan vertrouwen bij besluiten die ertoe doen. Op LinkedIn deelde Stuart Winter‑Tear recent een scherpe observatie: “McKinsey is dead ‘cos AI. Except they’re not. What’s scarce is the emotional permission to act – and the insulation to survive if it goes wrong.”

Delta laat zien hoe generatieve AI de ticketprijs bepaalt – blijft KLM vasthouden aan buckets?