Tag: generative AI

Er hangt de laatste tijd een ander soort gesprek in de lucht als het over AI gaat, een gesprek dat minder gedreven wordt door beloftes en doorbraken en meer door een onderhuidse twijfel die zich moeilijk laat benoemen, maar die wel degelijk voelbaar is in hoe professionals erover praten, presenteren en er uiteindelijk wel of niet op doorpakken. Ik heb hier vooral vooral over generatieve AI, we dromen nog even verder over General Artificial Intelligence (AGI), daar zijn we nog niet.

Het begint vaak onschuldig, ergens halverwege een gesprek of presentatie, wanneer iemand zegt dat “de AI denkt dat dit de beste keuze is” of dat “het model zelf met dit antwoord kwam”, en niemand daar echt van opkijkt omdat het logisch klinkt en prettig praat. Voor je het weet, schuiven er woorden in het gesprek die een stap verder gaan;  intuïtie, creativiteit, soms zelfs iets als bewustzijn,  alsof we langzaam accepteren dat systemen niet alleen output genereren, maar ook iets ervaren wat daarop lijkt.

Er is een ondernemer die de afgelopen maanden een bijzondere ontwikkeling heeft doorgemaakt. Niet in zijn businessmodel, niet in zijn strategie, maar in zijn geduld. Dat is namelijk volledig opgebruikt. En dat heeft, hoe kan het ook anders, alles te maken met #genAI. Die ondernemer heeft namelijk ontdekt dat er een nieuwe beroepsgroep is ontstaan. Mensen die hem, zonder ooit een factuur te hebben verstuurd of een klant te hebben verloren, haarfijn kunnen uitleggen dat zijn bedrijf zoals het nu draait geen toekomst meer heeft. Dat hij moet transformeren. Dat hij moet versnellen. Dat hij moet “omarmen”. En vooral dat hij het nú moet doen, want anders is hij te laat.

De afgelopen jaren hebben ondernemers zichzelf iets aangeleerd wat bijna als vanzelfsprekend is gaan voelen: technologie koop je als software. Een abonnement, een implementatie, een dashboard erbij, en je bent weer een stap digitaler. Het was overzichtelijk, relatief goedkoop en vooral omkeerbaar. Werkt het niet? Dan zet je het uit.

De afgelopen weken verscheen het bericht dat QuiX Quantum een belangrijke stap heeft gezet in de ontwikkeling van quantumcomputers. Voor de gemiddelde lezer klinkt dat als de zoveelste technologische doorbraak in een veld dat al jaren belooft dat “het er nu echt aankomt”. Maar wie iets beter kijkt, ziet dat dit geen zoveelste stap is. Dit is een kantelpunt.

Er zijn van die discussies die zich razendsnel verspreiden op LinkedIn, vaak verpakt in een licht alarmerende toon. Zo ook de observatie dat hbo-opleidingen “steeds academischer” worden. Het klinkt als een probleem. Alsof er iets verloren dreigt te gaan. Alsof we een generatie praktijkmensen aan het opleiden zijn die straks alleen nog maar theorie kunnen reproduceren. Maar hoe langer je naar die discussie kijkt, hoe duidelijker het wordt dat we hier niet naar het juiste probleem kijken. De vraag is namelijk niet of het hbo academischer wordt. De vraag is of wij nog wel begrijpen wat de economie eigenlijk vraagt.