Nieuws

De discussie over algoritmes en AI is vaak defensief. Ze zijn ondoorzichtig, discriminerend, juridisch riskant of simpelweg “te ver doorgeschoten”. Begrijpelijk, want de voorbeelden waar het misgaat zijn talrijk. Maar juist daarom is het verfrissend om een praktijkcase tegen te komen waarin een algoritme niet het probleem is, maar onderdeel van de oplossing.

29 jaar. In veel sectoren ben je dan “veelbelovend”. In sommige bestuurskamers nog steeds “te jong”. En in de wereld van kunstmatige intelligentie? Daar kun je op je 29e zomaar eindverantwoordelijk zijn voor een AI-strategie die honderden miljarden waard is.

Steeds meer CFO’s experimenteren met AI bovenop hun BI-omgeving. Of dat nu Power BI is of Tableau, het idee is hetzelfde: minder vaste rapporten, meer directe antwoorden. Een vraag in gewone taal levert direct inzicht op in omzet, marge of afwijkingen ten opzichte van budget.

De grote accountantskantoren worstelen met Generatie Z. Althans, dat is de kop die blijft hangen na recente berichtgeving over de sector. Jong talent haakt af, voelt zich onvoldoende gehoord, ziet de toekomst niet zitten of vertrekt naar sectoren waar werk, technologie en zingeving beter samenkomen. Maar wie iets langer naar dit vraagstuk kijkt, ziet dat het probleem dieper ligt. Dit gaat niet over ‘de jeugd van tegenwoordig’. Dit gaat over organisaties die jarenlang succesvol waren met een bepaald model – en nu ontdekken dat dat model schuurt met hoe werk anno 2025 wordt beleefd.

Wie de AI-discussie volgt, krijgt soms het gevoel dat weerstand vooral voortkomt uit angst, onkunde of een gebrek aan vaardigheden. Managers zouden “nog niet klaar zijn”, medewerkers “nog niet getraind”, en bestuurders “nog even willen afwachten”. Maar wie beter kijkt, ziet iets anders. De echte rem op AI-adoptie zit zelden in de technologie zelf. Die zit in het verdienmodel dat op de achtergrond kraakt.

Toen Peter Wennink vorige week zijn spoorboekje voor de Nederlandse economie presenteerde, was de toon opvallend nuchter. Geen visionair vergezicht, geen innovatie-evangelie, maar een sobere constatering: als Nederland niets doet, loopt het structureel achteruit. Niet morgen, maar sluipend. Niet spectaculair, maar onverbiddelijk. En vooral: meetbaar.