Categorie: Hollywood

Wie het nieuws leest als “Disney versus OpenAI” ziet vooral een juridisch conflict. Maar onder de oppervlakte speelt iets veel groters. Dit gaat niet over technologie-angst of Hollywood dat innovatie wil tegenhouden. Dit gaat over data. Over wie eigenaar is van waardevolle trainingsdata, wie daar economisch van profiteert en wie de regie houdt wanneer creativiteit verandert in modelinput.

De sector die AI het hardst vreesde, omarmt het nu als gereedschap Hollywood was de afgelopen jaren hét symbool van de angst voor kunstmatige intelligentie. De schrijvers- en acteursstakingen van 2023 en 2024 draaiden voor een groot deel om de vrees dat AI content zou gaan genereren, scripts zou herschrijven en zelfs digitale kopieën van acteurs zou inzetten. AI gold als existentiële bedreiging voor een sector die drijft op creativiteit, auteurschap en menselijke expressie.

Hollywood is niet alleen de plek van droomfabrieken, rode lopers en eindeloze reeksen sequels. Het is ook een miljardenindustrie waarin elk filmbesluit – van releaseweekend tot kleur van de filmposter – onderbouwd wordt met data. Maar hoe goed werkt dat eigenlijk? Hoe vaak voorspellen die modellen correct hoeveel mensen naar de bioscoop gaan? En, eerlijk is eerlijk: wanneer gaat het compleet mis?

Ooit was Hollywood de plek waar dromen ontstonden aan een bar in Los Angeles, bij een servetje en een shot espresso. Tegenwoordig begint een film niet met een idee, maar met een dataset.

Er zijn van die momenten in de tv-geschiedenis die je niet alleen bekijkt, maar ook voelt in je zenuwstelsel. Het slot van The Sopranos (2007) is er zo één. Tony aan tafel in een diner. Carmela tegenover hem. AJ mompelt iets over een sollicitatie. Meadow die niet kan parkeren. Journey’s Don’t Stop Believin’. En dan — zwart beeld. Stilte. Paniek.