Categorie: Data-analyse

Je kent het wel. Je komt thuis van een heerlijke vakantie. De koffers staan nog in de gang, de kinderen lopen met zonnehoedjes door het huis en in de koelkast ligt nog een vergeten fles rosé uit Frankrijk. En dan ploft hij op de mat: een envelop uit het buitenland.

De beelden uit Faro spreken boekdelen: gestrande passagiers, gebrekkige informatie en het gevoel “aan je lot overgelaten te worden”. Het incident — een motorstoring, terugkeer naar Faro, uren wachten zonder adequate assistentie, is het perfecte symbool voor de irritatie die zich al een paar zomers opbouwt rond Transavia.

Stel je voor. Je wordt wakker in een buitenwijk van Londen. Je rekt je uit, slentert naar buiten met je kop koffie, wil je glimmende Range Rover bewonderen… en daar is-ie niet. Niet gejat. Gewoon geëmigreerd. Richting Congo. Of Dubai. Of ergens in Georgië, met jouw Engelse kenteken nog triomfantelijk bungelend achterop.

Private Equity en financiële sturing – het lijkt een gouden huwelijk. Tot je onder de motorkap kijkt.

In een huisartsenpraktijk of eerstelijnszorgorganisatie gaat het snel. Consulten volgen elkaar op, herhaalrecepten worden digitaal verwerkt, de apotheek draait door, en declaraties vliegen via VECOZO naar de zorgverzekeraar. Hoe houd je in die dagelijkse realiteit grip op de betrouwbaarheid en rechtmatigheid van je geldstromen — zonder te vervallen in controle achteraf of onnodige administratieve druk?  

Ik weet nog goed hoe ik een jaar geleden met de financial controller van een groot hotelketen door zijn werkweek liep. Hij opende drie schermen tegelijk: een reserveringssysteem, een Power BI-dashboard en een Excel met knipperende rode cellen.