Tag: AI

De discussie over AI in de auditsector wordt vaak gevoerd langs voorspelbare lijnen. Wat kan de technologie, hoe snel ontwikkelt zij zich, en hoeveel efficiënter kunnen we ons werk maken? Het zijn logische vragen, maar ze raken niet de kern. Een recente publicatie van de Foundation for Auditing Research brengt een ander perspectief naar voren. Niet de mogelijkheden van AI staan centraal, maar de manier waarop auditors ermee omgaan en erop vertrouwen. Dat lijkt een nuance, maar het is in werkelijkheid een fundamentele verschuiving in het debat.

Er hangt de laatste tijd een ander soort gesprek in de lucht als het over AI gaat, een gesprek dat minder gedreven wordt door beloftes en doorbraken en meer door een onderhuidse twijfel die zich moeilijk laat benoemen, maar die wel degelijk voelbaar is in hoe professionals erover praten, presenteren en er uiteindelijk wel of niet op doorpakken. Ik heb hier vooral vooral over generatieve AI, we dromen nog even verder over General Artificial Intelligence (AGI), daar zijn we nog niet.

Het begint vaak onschuldig, ergens halverwege een gesprek of presentatie, wanneer iemand zegt dat “de AI denkt dat dit de beste keuze is” of dat “het model zelf met dit antwoord kwam”, en niemand daar echt van opkijkt omdat het logisch klinkt en prettig praat. Voor je het weet, schuiven er woorden in het gesprek die een stap verder gaan;  intuïtie, creativiteit, soms zelfs iets als bewustzijn,  alsof we langzaam accepteren dat systemen niet alleen output genereren, maar ook iets ervaren wat daarop lijkt.

Er is iets fundamenteel scheef aan hoe we generatieve AI proberen toe te passen binnen finance, en dat scheve zit niet in de technologie zelf, maar in de manier waarop we haar positioneren alsof zij een probleem oplost dat er in de kern nooit is geweest. In gesprekken met CFO’s, controllers en adviseurs hoor je steeds vaker dat AI-analyses maakt, risico’s beoordeelt en zelfs richting geeft aan besluitvorming, terwijl de werkelijkheid een stuk minder spectaculair en tegelijkertijd een stuk interessanter is, omdat finance nooit heeft gewacht op betere zinnen, maar altijd heeft gedraaid om betere inzichten.

Er is een ondernemer die de afgelopen maanden een bijzondere ontwikkeling heeft doorgemaakt. Niet in zijn businessmodel, niet in zijn strategie, maar in zijn geduld. Dat is namelijk volledig opgebruikt. En dat heeft, hoe kan het ook anders, alles te maken met #genAI. Die ondernemer heeft namelijk ontdekt dat er een nieuwe beroepsgroep is ontstaan. Mensen die hem, zonder ooit een factuur te hebben verstuurd of een klant te hebben verloren, haarfijn kunnen uitleggen dat zijn bedrijf zoals het nu draait geen toekomst meer heeft. Dat hij moet transformeren. Dat hij moet versnellen. Dat hij moet “omarmen”. En vooral dat hij het nú moet doen, want anders is hij te laat.

De afgelopen jaren hebben ondernemers zichzelf iets aangeleerd wat bijna als vanzelfsprekend is gaan voelen: technologie koop je als software. Een abonnement, een implementatie, een dashboard erbij, en je bent weer een stap digitaler. Het was overzichtelijk, relatief goedkoop en vooral omkeerbaar. Werkt het niet? Dan zet je het uit.