Nieuws

Barcelona met waterpistolen. Palma met spandoeken. Venetië met toegangsbandjes. Het zijn beelden die zomer 2025 kleurden: bewoners die zich massaal verzetten tegen de toeristenstroom die hun stad elke zomer overspoelt.

In augustus 2025 vond in Beijing iets bijzonders plaats: de World Humanoid Robot Games. In dezelfde stadions waar ooit Olympische records sneuvelden, streden nu machines om eer en glorie. Meer dan 500 humanoïde robots, verdeeld over 280 teams uit 16 landen, namen deel aan 26 onderdelen: van voetbal en sprinten tot boksen en zelfs het sorteren van medicijnen.

De geschiedenis herhaalt zich. Misschien niet letterlijk, maar hij rijmt wel. Nieuwe technologie brengt verwondering, hoop en vrees met zich mee. Van Plato die zich zorgen maakte over de invloed van schrift, tot mensen die dodelijke ziektes hoopten te genezen met dubieuze medicijnen – steeds weer zoeken mensen houvast in het onbekende. Vandaag belooft kunstmatige intelligentie onze wereld te veranderen. Tegelijkertijd zien we dat deze technologie ook nieuwe onzekerheden met zich meebrengt, zoals AI hallucinaties, waarbij systemen overtuigende maar onjuiste informatie kunnen genereren. Maar supersnelle technologische ontwikkelingen roepen ook vragen op die verrassend vertrouwd klinken. In deze serie kijken we in historische spiegels, en we bekijken patronen van menselijk gedrag die telkens terugkeren. Wat leren ze ons over de uitdagingen van nu? En belangrijker nog: hoe zorgen we dat we niet in dezelfde fouten vervallen?

Gratis stroom bestaat — soms moet je zelfs betaald worden om te verbruiken. Voor zonnepark-exploitanten is dat geen feestje. Het Financieele Dagblad meldde recent dat het verdienmodel van zonneparken kraakt: negatieve stroomprijzen komen steeds vaker voor, subsidies worden aangepast, en projecten wisselen van eigenaar nog voordat de eerste kilowatt is geproduceerd. Wij doken in de openbare data en bouwden een mini-analyse om te zien: hoe is dit ontstaan, en wat kun je er als ontwikkelaar of investeerder mee?

Je kent het wel. Je komt thuis van een heerlijke vakantie. De koffers staan nog in de gang, de kinderen lopen met zonnehoedjes door het huis en in de koelkast ligt nog een vergeten fles rosé uit Frankrijk. En dan ploft hij op de mat: een envelop uit het buitenland.

In de jaren ’40 tot ’60 leek het alsof we infectieziekten definitief de baas waren. Penicilline, streptomycine, tetracycline – wondermiddelen die miljoenen levens redden. Maar het euforische optimisme werd gevolgd door een harde realiteit: overmatig gebruik, snelle resistentie en een opdrogende stroom nieuwe middelen. Sindsdien is het stil geweest op het antibiotica-front. Tot nu.