Categorie: Transport

Waarom logistieke emissiedata op een fundamenteel kantelpunt staat Er was een moment waarop scope 3 werd gezien als het ultieme bewijs van volwassen duurzaamheidsbeleid. Organisaties die hun indirecte emissies in de keten inzichtelijk hadden, liepen voorop. Ze keken verder dan hun eigen panden en wagenparken en namen verantwoordelijkheid voor wat zich buiten hun directe invloedssfeer afspeelde. Scope 3 werd het morele kompas van ESG.

De belofte die te mooi was om waar te zijn Tien jaar geleden leek het alsof de toekomst al geboekt stond. De plannen voor een transportsysteem waarbij capsules door vacuümbuizen schieten met snelheden boven de 1000 km/uur, klonken alsof de volgende industriële revolutie al onderweg was. Toen Elon Musk het concept in 2013 open-source publiceerde, schoten start-ups als paddenstoelen uit de grond. Dat leidde tot een mediahype die jarenlang heeft voortgeduurd en waarin Hyperloop werd gepresenteerd als hét antwoord op overvolle luchthavens, vervuilende korte vluchten en trage treinen.  

Nederland is een fietsland. We zeggen het graag, we geloven het massaal, en we bevestigen het dagelijks door met z’n allen miljoenen kilometers te trappen. Maar wie verder kijkt dan het romantische beeld van drukke fietspaden en soepel bellende scholieren, ziet een datarealiteit die allang niet meer past bij het imago. De cijfers vertellen het verhaal van een systeem dat kraakt, risico’s die oplopen en beleid dat niet in hetzelfde tempo meebeweegt. De recente cijfers van SWOV zetten de trend haarscherp neer: het verkeer wordt onveiliger, en vooral fietsers en ouderen betalen de prijs. Terwijl wij blijven discussiëren over helmbeleid, fatbikes en infrastructuur, laat de data een groeiende structurele verkeerscrisis zien. Een crisis die voorspelbaar is, meetbaar is – en dus voorkombaar zou moeten zijn.

Waarom China versnelt en Europa aarzelt in de race naar elektrische mobiliteit Duitse automerken geven in China vol gas met elektrische auto’s — maar trappen op de rem in Brussel. Dat schreef het FD onlangs. En inderdaad: waar de Duitse industrie in China miljarden investeert in e-auto’s, slimme fabrieken en datagedreven rijtechnologie, blijft het Europese tempo opvallend laag.

De Rotterdamse haven is een thermometer voor de Nederlandse economie. Alles wat ons land binnenkomt of verlaat – van containers vol consumentengoederen tot bulkstromen voor de chemische industrie – gaat via de kades van Rotterdam.

De luchtvrachtsector heeft altijd al te maken gehad met grilligheid. Vraag en aanbod bewegen mee met geopolitieke spanningen, schommelende olieprijzen en onvoorspelbare pieken in consumentengedrag. De pandemie maakte het nog duidelijker: van lege belly-holds tot plotselinge explosies in e-commerce-zendingen. Waar vroeger ervaring en fingerspitzengefühl de boventoon voerden, wordt vandaag steeds vaker gekeken naar technologie als antwoord.